Ik durf mijn mening niet te geven. Soms zit je ergens: in gesprek met iemand, in een vergadering op je werk of op een andere plek met mensen om je heen.
Je zit daar en je wilt wat zeggen, maar toch is er iets dat je tegenhoudt. Angst. Hoe zullen ze het opvatten? Nee. Ik houd liever mijn mond dicht. Dadelijk valt het verkeerd en ik wil geen ‘gedoe.’
Ik durf mijn mening niet te geven: hoe een narcistische opvoeding je stem kan verstillen
Vooral mannen die narcistisch zijn opgevoed, worden hier vrijwel dagelijks mee geconfronteerd. Ze hebben wel een mening, maar durven die niet te geven, uit angst voor confrontatie. Maar, zoals je verder zult lezen, zit er vaak veel meer achter.
Ontdek hoe zoiets ontstaat en hoe je in de toekomst meer openlijk durft te zeggen wat je denkt. hoe zoiets ontstaat en hoe je in de toekomst meer openlijk durft te zeggen wat je denkt.
Inhoudsopgave
Geschatte leestijd: 13 minuten
- Herken je dit?
- Waarom zeg je nooit iets? Waarom durf je nooit je mening te geven?
- Je bent niet verlegen
- Wat gebeurt er als je bent opgegroeid met een narcistische ouder?
- Dat patroon neem je mee als volwassene
- Maakt het echt niks uit? Of toch wel?
- Durf je nooit je mening te geven? De prijs die je hiervoor betaald
- Je raakt jezelf kwijt
- Herstel begint klein
- Afsluiting
- Veelgestelde vragen
Herken je dit?
Je durft je mening niet te geven in de wekelijkse meeting op je werk
Je bent op je werk en je zit in de wekelijkse teammeeting. Al je collega’s hebben hun zegje klaar. Ze praten openlijk over wat ze ergens van vinden, wat beter kan, enzovoort. Maar jij? Jij zit daar en luistert, maar zwijgt.
Die ene collega van je zei iets waar jij het helemaal niet mee eens bent. Je denkt: “Wat een flauwekul, dat is helemaal niet waar, en de oplossing die hij biedt? Dat gaat nooit werken.”
Je voelt irritatie, je kaken zijn gespannen en je hart gaat sneller kloppen.
“Eigenlijk moet ik er iets van zeggen,” denk je. Maar je houdt je mond, want op het moment dat je iets wilt zeggen, komt er een gedachte in je op die zegt: “Ach, laat ook maar. Ze zullen het onzin vinden en dan heb ik het weer gedaan.”
Je mening niet uiten op een verjaardag
Hier eigenlijk hetzelfde verhaal. Een verjaardag moet gezellig zijn. Maar niet voor jou. Je belandt namelijk regelmatig in een gesprek over een onderwerp waarover jullie meningen haaks op elkaar staan. Toch laat je dat nooit merken en praat je met iedereen mee, want je wilt geen scènes. Ook hier durf jij je mening nooit te geven.
Je mening niet durven geven in je relatie
In je relatie bepaalt je partner vrijwel alles: het huishoudbudget, waar jullie op vakantie gaan, hoe de weekenden ingevuld worden, enzovoort. Je vindt alles best en zegt tegen jezelf dat je het wel makkelijk vindt zo. Maar diep vanbinnen zegt je gevoel iets heel anders. Je vindt niet alles best en je zou vaak dat ene weekend of die vakantie iets anders willen doen. Je hebt ook een mening over het huishoudbudget. Moet daar nou echt zoveel geld aan worden uitgegeven? Maar je stemt overal passief mee in omdat je geen discussies en ruzie wilt.
Je durft je mening niet te geven tegen je leidinggevende
Je ergert je mateloos aan je leidinggevende. Waarom? Omdat hij nooit naar je luistert, je continu bestookt met e-mails en je zelfs in je vrije tijd regelmatig belt over de meest onzinnige dingen.
Kan dat nou niet wachten tot morgen of na het weekend? Waarom belt hij op dit tijdstip daar nog over? Het is al zo vaak voorgekomen, maar je hebt er nog nooit iets van gezegd, laat staan je ongenoegen geuit.
Je was altijd vriendelijk en beantwoordde meteen uitgebreid al zijn e-mails. Je liet er alles voor vallen, want hij wilde altijd snel antwoord van je. Achteraf dacht je dan altijd: waarom ben ik nou zo gek? Mijn collega’s hebben nooit last van hem. In tegenstelling tot je collega’s durf jij je mening niet te geven. Daardoor ben je voor hem een makkelijk doelwit.
Waarom zeg je nooit iets?
Je wilt wel zeggen wat je denkt, want in alles voel je dat je jezelf achterstelt. In je lichaam voel je spanning en boosheid opkomen, en tegelijk voel je je zwak en zelfs misbruikt. Alles schreeuwt in je: ‘Dit klopt niet. Het is niet eerlijk. Het is niet waar.’ Je weet het en je voelt het.
Maar je zwijgt.
Waarom?
Je bent niet verlegen
Dat is een excuus dat je gebruikt om het voor jezelf goed te praten. Je schaamt je voor het feit dat je nooit je mond opendoet, en daarom praat je het op deze manier goed. “Ach, weet je, ik ben nou eenmaal verlegen, daarom zeg ik nooit iets.”
Heel veel mensen verzinnen allerlei redenen om te camoufleren wat er echt aan de hand is. Ze zeggen dat ze verlegen zijn, of introvert, of dat ze nou eenmaal “niet zo zijn.” Dus een ander mag altijd wel zijn of haar mening verkondigen en jij niet, omdat die ander anders is?
Nee. Het verschil tussen jou en die anderen is dat zij conflict of discussie niet schuwen. Jij wel. De echte reden dat jij nooit je mening durft te geven, is dat je bang bent voor conflict. Dat weet je ook van jezelf, en daarom zeg je ook altijd: “Ik houd niet zo van conflicten.”
Maar vaak ligt er onder die angst voor conflict iets veel diepers wat je niet ziet.
Wat gebeurt er als je bent opgegroeid met een narcistische ouder?

Hier zit vaak de echte reden onder.
Ga eens terug naar de tijd dat je nog een kind was, toen je opgroeide met je narcistische vader of moeder. Toen liep je vrijwel continu op je tenen, uit angst voor de gevolgen als je iets zou zeggen wat op dat moment in het verkeerde keelgat zou schieten. Dat wist je namelijk nooit, omdat je ouders zo onvoorspelbaar waren als het weer.
Dus wat deed je als kind? Je hield altijd maar je mond dicht en deed wat je opgedragen werd. Het laatste wat je wilde, was je narcistische ouders boos maken, want je had ontelbare keren ervaren wat daar de gevolgen van waren.
Ook toen had je een eigen mening, maar die werd altijd weggewuifd. Want daar had jij toch geen verstand van, en dat moest je maar aan “de grote mensen” overlaten. Maar vaak werd het ook beschouwd als brutaal en respectloos, waar je vervolgens ook op werd afgerekend.
Hoe jij je voelde, deed er nooit toe. Je was niet belangrijk. Sterker nog, je voelde je eerder een sta-in-de-weg, en jouw enige taak was gehoorzamen en verder je mond houden. Dus dat deed je maar. Het was voor jou de enige manier om de vrede in huis te bewaren.
Als jij jezelf durfde te laten zien, werd je al snel beschuldigd van egoïsme. Want je moest altijd eerst iets voor een ander doen voordat je überhaupt aan jezelf mocht denken. Je was niet van belang. En als je toch een keer aan jezelf dacht, dan deed je dat maar beleefd en zoals het ‘hoorde.
Je leerde dat de vrede bewaren veiliger was dan eerlijk zijn, voor jezelf opkomen en je gevoelens uiten. Je hield jezelf zo klein en onopvallend mogelijk om te benadrukken hoe onbelangrijk je was.
Pleasen als compensatie
Om te compenseren ging je pleasen. Dat was voor jou de enige manier om dat beetje erkenning en liefde te krijgen waar je zo naar verlangde. Om dat te krijgen, moest je het verdienen: eerst een ander een gunst bewijzen en alles voor diegene doen, in de hoop er ook iets voor terug te krijgen. Alles was nu eenmaal voorwaardelijk. Je wist niet beter.
Zo leerde je als kind om je mond te houden — niet omdat je niets te zeggen had, maar omdat dat vroeger de veiligste keuze was. Ook Psyned beschrijft hoe deze overlevingspatronen als volwassene nog lang kunnen doorwerken, zonder dat je je daar altijd bewust van bent.
Dat patroon neem je mee als volwassene
Alles wat je vroeger geleerd hebt — jezelf wegcijferen, jezelf klein houden, pleasen, maar ook je mening voor je houden — neem je mee als je volwassen wordt. Het zijn allemaal patronen die je vroeger veilig hielden, en het kind dat toen de noodzaak voelde om zich zo te gedragen, is nog steeds een deel van je.
Alleen nu in het lichaam van een volwassen man. De fysieke dreiging is er niet meer, maar dat maakt voor je zenuwstelsel niets uit. Dat detecteert nog steeds overal hetzelfde gevaar. Nu zijn niet je narcistische ouder(s) meer de bron van de dreiging, maar je baas, je partner, vrienden en zelfs wildvreemden. Die angst kan zich nu uiten in angst voor conflict, lichamelijke dreiging, verlating of alleen komen te staan.
Het voelt nog steeds alsof je afhankelijk bent van anderen, net als toen je dat kwetsbare, jonge kind was…
Hoe gedraag je je tegen je partner, vrienden, collega’s en baas? Wat accepteer je allemaal van hen? En hoe vaak zeg je vervolgens tegen jezelf dingen zoals: “dat maakt niet uit,” “zo is hij of zij nu eenmaal” en “het ligt vast aan mij”?
Maakt het echt niks uit? Of toch wel?
Je doet alsof het je niets uitmaakt dat je jezelf moet inhouden en je eigen mening voor je houdt. Voel eens in je lichaam die spanning — die vertelt een heel ander verhaal dan wat je tegen jezelf zegt.
Natuurlijk maakt het je wel uit. Let eens op de lichaamstaal van iemand die zegt: “maakt niet uit.” Je ziet dan aan alles dat het wél uitmaakt. Ze durven het alleen niet te zeggen. Je ziet mensen dit vaak zeggen omdat ze discussies en conflicten willen voorkomen. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat het normaal is.
Durf jij je mening niet te geven? De prijs die je ervoor betaalt
1. Frustratie
Dat jij nooit je mening durft te geven of te zeggen wat je vindt, daar betaal je een prijs voor. Want je hebt een mening, je bent het niet altijd met anderen eens, en wat daaruit voortkomt is in eerste instantie frustratie, want je voelt je nooit gezien of gehoord. Net alsof je niet belangrijk bent.
2. Je voelt je niet gezien Die frustratie wordt veroorzaakt doordat je je nooit gezien voelt — alsof je minder belangrijk bent dan een ander en er minder toe doet. En hoe meer jij je mening voor je houdt en jezelf wegcijfert, hoe meer je ook gedrag gaat vertonen dat daarbij hoort. Zo geef je anderen ook onbewust toestemming om je als zodanig te behandelen: als iemand die er niet toe doet.
3. Mensen kennen de echte jij niet Doordat jij jezelf altijd inhoudt en nooit je mening durft te geven, zullen mensen nooit de echte jij leren kennen. Wat jou tot jou maakt, is dat je door je mening te geven en te zeggen wat je denkt, anderen laat zien waar jij voor staat en wat jij belangrijk vindt. Daarmee laat je de buitenwereld zien wie jij bent als mens, wat jou onderscheidt van een ander.
4. Opgekropte boosheid Doordat je alle woorden en meningen inslikt die je wel wilt zeggen maar niet durft,blijft die boosheid in je lichaam aanwezig als onverwerkte emotie. Je kunt je niet uiten, dus blijft alles opgeslagen in je lichaam. Die spanning die je voelt als je alleen al aan iemand denkt of diegene ziet lopen, de slapeloze nachten waarin alles naar boven komt wat je graag had willen zeggen — die spanning kan zich uiten in fysieke klachten: verkrampte schouders, hoofdpijn, buikpijn en een algeheel gevoel van frustratie.
Je raakt jezelf kwijt
Als dat lang genoeg duurt en je alles maar voor je blijft houden en wegstoppen, raak je jezelf kwijt. Je gaat vergeten wat belangrijk voor je is, wat jij wilt, wat goed voor je is. Je gaat leven voor anderen en verliest helemaal contact met je eigen behoeften. Je ervaart spanningen en allerlei vage lichamelijke klachten en besteedt er geen aandacht meer aan, omdat je niets anders meer gewend bent. Continu gespannen zijn en op eierschalen lopen is verre van normaal. Het is een signaal dat je jezelf al te lang voorbijloopt.
Herstel begint klein

Iets dat je al heel je leven doet uit overleving, laat je niet zomaar los. Je gaat niet van de ene op de andere dag zeggen waar het op staat en voortaan zonder angst voor de gevolgen je eigen mening verkondigen. Dat voelt levensbedreigend.
Maar je kunt oude patronen wel vervangen door gezonde patronen. Je hoeft niet meteen in het diepe te duiken; dat werkt eerder averechts. Het gaat erom dat je gaat ervaren dat er niets ergs gebeurt als jij je eigen mening geeft. Dat zie je alleen als je het ook daadwerkelijk gaat doen. En zoals gezegd hoef je niet meteen alles te zeggen wat er in je opkomt. Wat je wel kunt doen:
- Zeg een keer eerlijk wat jij vindt. Iemand zegt bijvoorbeeld dat die 30 graden lekker vindt, waarop jij dan eerlijk zegt dat je dat verschrikkelijk vindt.
- Zeg een keer “nee” zonder daarbij te verklaren waarom. Vraagt iemand je om een gunst en heb je geen tijd? Dan is “nee” nu een volledig antwoord.
- Heb je een keer een meningsverschil met een ander? Blijf dan vasthouden aan je eigen mening in plaats van toe te geven dat die ander gelijk heeft en jij niet. Het gaat er niet om wie er wel of niet gelijk heeft. Jij denkt er zo over, en dat is helemaal oké.
- Neem een keer die ruimte in en laat zien dat jij er ook toe doet, dat je er ook bij hoort en je net zo belangrijk bent als ieder ander. Zeg een keer wat je ergens van denkt en blijf bij je standpunt.
Tijd om jezelf serieus te nemen: durf je mening te geven!
Het doel is niet om nu met iedereen ruzie te maken door ze in het harnas te jagen, maar om jezelf eens serieus te nemen. Als volwassen man mag je voor jezelf gaan staan. Verken je Geest noemt grenzen durven stellen zelfs een vorm van moed: de moed om van jezelf te houden, ook als dat soms betekent dat je een ander teleurstelt.
Afsluiting
Als je nu eens naar een situatie in je leven kijkt: wanneer hield jij voor het laatst je mond, terwijl je eigenlijk iets anders wilde zeggen?
Misschien is de vraag niet waarom je je mening niet durft te geven. Misschien is de vraag wie jou ooit heeft geleerd dat jouw mening er niet toe doet.
Veelgestelde vragen: waarom durf ik mijn mening niet te geven?
Waarom durf ik mijn mening niet te geven? Je durft je mening niet te geven omdat je bang bent dat de andere partij het niet met je eens is en dat je dan conflicten krijgt en diegene boos op je wordt. De onderliggende angst is hierin nog belangrijker om te begrijpen: ‘Als iemand boos op me wordt, vinden ze me niet meer aardig en raak ik hen kwijt.’, of loop ik risico op fysiek letsel door ruzie. Een paar voorbeelden:
- Als ik tegen mijn baas inga, word ik ontslagen omdat hij me geen goede werknemer meer vindt.
- Als ik nee zeg tegen mijn partner, verbreekt mijn partner de relatie…
- Als ik mijn kameraad niet help, kost me dat de vriendschap.
Kan een narcistische opvoeding ervoor zorgen dat je altijd zwijgt? Ja. Als je vroeger werd afgewezen, bekritiseerd of genegeerd wanneer je jezelf uitsprak, kun je als volwassene nog steeds automatisch je mening inslikken. Dat heb je jezelf namelijk aangeleerd om uit de problemen te blijven. Het is een beschermingsmechanisme dat actief blijft totdat je gaat ervaren dat het gevaar van vroeger niet meer aanwezig is. Dat doe je met die kleine stappen naar herstel.
Je mening niet durven te geven is aangeleerd
Herken je jezelf hierin? Weet dan dat je niet bent geboren als iemand die zijn mond houdt. Het is een patroon dat ooit nodig was om jezelf te beschermen. En wat je hebt aangeleerd, kun je ook weer afleren.
Vind je dat moeilijk en denk je hulp daarbij nodig te hebben? Ik herken veel van wat jij voelt, omdat ik daar zelf ook doorheen ben gegaan. Ik help je dan ook graag met de uitdagingen waarmee je geconfronteerd wordt op je pad naar herstel. Wil je eerst meer weten over de achtergrond van narcistisch gedrag zelf, dan vind je bij GGz Breburg betrouwbare informatie over de narcistische-persoonlijkheidsstoornis.
Loop je hier al jaren tegenaan en wil je onderzoeken waarom je jezelf steeds inhoudt? Dan kun je een gratis kennismakingsgesprek met mij plannen.
Zoek je steun bij anderen die hetzelfde ervaren? Ik heb een besloten Facebookgroep speciaal voor mannen zoals jij. Uiteraard privé en anoniem.
Je kunt de Facebookgroep hier vinden.



