Altijd aanstaan is een veelgehoorde klacht, vooral bij mannen die zijn opgegroeid met een narcistische ouder.
Herkenbaar bij mezelf
Na jarenlang van alles geprobeerd te hebben, kwam ik erachter dat altijd aanstaan een belangrijke rol speelde bij mijn chronische slaapproblemen.
Omdat het gevoel van altijd aanstaan vaak direct samenhangt met een narcistische opvoeding, leg ik in deze blog uit waarom je altijd aanstaat, hoe je de signalen herkent en wat je kunt doen om stap voor stap weer meer rust te ervaren.
Lees ook mijn blog over narcistische opvoeding.
In deze blog ontdek je:
- Wat altijd aanstaan nou precies betekent.
- Hoe je herkent dat je voortdurend op scherp staat.
- Waarom een narcistische opvoeding ervoor kan zorgen dat je zenuwstelsel altijd alert blijft.
- Welke gevolgen altijd aanstaan heeft voor je dagelijks leven.
- Hoe je stap voor stap weer meer rust kunt ervaren.
Leestijd: 25 minuten
Inhoudsopgave
- Wat betekent het als je altijd aanstaat?
- Hoe herken je dat je altijd aanstaat?
- Waarom blijf je altijd aanstaan?
- De invloed van een narcistische opvoeding op je gevoel van veiligheid
- De gevolgen van altijd aanstaan op je dagelijks leven
- Waarom ontspannen soms juist moeilijk voelt
- Hoe leer je stap voor stap weer rust te ervaren?
- Je hoeft niet altijd op scherp te staan
Wat betekent altijd aanstaan?
Altijd aanstaan betekent dat je nooit echt rust hebt. Je hoofd zit continu vol gedachten. Je hebt een opgejaagd gevoel, alsof je nog van alles moet doen. Je maakt je zorgen over de toekomst of over dingen die je misschien vergeten bent. Hieronder een paar herkenbare voorbeelden.
Voortdurend alert op je omgeving
Je bent continu alert op wat er om je heen gebeurt. Het is net alsof je voortdurend uitkijkt voor onveilige situaties. Iemand roept iets naar een ander, gooit een deur hard dicht of je hoort ergens een harde knal. Alles in je verstijft en je kijkt direct om je heen waar het geluid vandaan komt. Je denkt meteen: Loop ik gevaar?
Het zijn niet alleen onverwachte gebeurtenissen waarop je let. Je bent ook alert op hoe iemand naar je kijkt, hoe hij of zij iets zegt en op iemands lichaamstaal. Een boze blik, een zucht, een verheven stem of een handgebaar kan je al helemaal van slag maken. Ook dan denk je direct: Is er dreiging of ben ik veilig?
Dat kan heel ver gaan. Bij mij was het zo dat ik zó gefocust was op mijn omgeving dat ik dacht dat iedereen het op me gemunt had. Een groepje mensen dat toevallig mijn kant op keek en ergens om moest lachen, kon me al het gevoel geven dat het over mij ging.
Mijn systeem was zo ingericht dat het continu de omgeving aan het scannen was op gevaar. Vooral in sociale situaties veroorzaakte dat veel ongemak. Maar het zorgde ook voor eindeloos overdenken en daardoor lag ik jarenlang slecht te slapen. Daar heb ik, eerlijk gezegd, tot op de dag van vandaag nog steeds last van.
Moeilijk stilzitten
Voor veel mensen voelt stilzitten ongemakkelijk. Ze hebben het gevoel dat ze dan beoordeeld worden of als lui worden gezien. In hun hoofd moeten ze bezig blijven. Stilstand voelt als falen. Vooral op het werk zijn veel mensen bang om ongemotiveerd of laks gevonden te worden als ze even niets doen.
Ook dat herken ik bij mezelf. Het heeft alles te maken met het gevoel dat ik moest presteren en mezelf moest bewijzen. Een goede werknemer werkt hard. Die zit toch niet stil?
Stilzitten associeerde ik met lui zijn. En als ik stilzat, voelde dat onveilig. Dus moest ik in beweging blijven.
Overal op letten
Dit is iets wat de meeste mannen met een narcistische opvoeding volledig uitput. Altijd aanstaan betekent ook dat je voortdurend overal op let. Vooral in omgevingen waar veel mensen zijn, voel jij je kwetsbaar en bekeken. Je hebt het gevoel dat anderen je voortdurend beoordelen.
Daardoor let je niet alleen op alles wat een ander doet, maar ook op alles wat je zelf doet.
Hoe loop ik? Hoe zie ik eruit? Hoe zeg ik iets? Hmm… die reageerde raar op wat ik zei. Lachte hij me uit? Die keek boos… wat zou ik gedaan hebben?
Nooit echt kunnen ontspannen
Wanneer je altijd aanstaat, kun je nooit echt ontspannen. Er is altijd wel iets dat je bezighoudt. En dat zijn maar zelden positieve dingen. Je bent bezig met wat er is gebeurd, met de toekomst, met je omgeving of met andere mensen.
Kortom, in je hoofd ben je altijd wel ergens of met iemand bezig. Daardoor ervaar je nauwelijks rust. Je kunt moeilijk loslaten of accepteren. Het liefst wil je alles controleren en sturen.
Hoe herken je dat je altijd aanstaat?
Wanneer je altijd aanstaat, ben je vaak voortdurend moe en overprikkeld. Daarnaast voel je je opgejaagd, alsof er iemand continu achter je aan zit. Je voelt je niet prettig, niet veilig en niet echt op je gemak. Ontspannen lukt nauwelijks en zelfs drie weken vakantie zorgen er niet voor dat je je uitgerust voelt.
Je snapt er niets van. Je zegt tegen jezelf: “Hoe kan het dat ik drie weken vakantie heb gehad en nog steeds moe ben? Waarom voel ik me nog steeds alsof ik nooit echt ben uitgerust?”
Dit zijn enkele herkenbare signalen van altijd aanstaan, maar er zijn nog meer patronen waaraan je kunt merken dat je voortdurend alert bent.
Altijd aanstaan is een oorzaak van slecht slapen
Slecht slapen kan meerdere oorzaken hebben. Als je voortdurend aanstaat en moeilijk kunt ontspannen, kan dat een belangrijke rol spelen bij slaapproblemen. En logisch ook. Om goed te kunnen slapen moet je lichaam diep kunnen ontspannen. Als je hoofd continu gevuld is met gedachten over alles wat nog moet gebeuren, wordt ontspannen erg moeilijk.
Zo heb ik jarenlang van alles geprobeerd: supplementen, slaaphygiëne, vaste bedtijden, melatonine en zelfs alcohol. Niets hielp. Sommige dingen maakten de klachten zelfs erger.
Ik stond er nooit bij stil dat de oorzaak eigenlijk was dat ik me niet kon ontspannen. Overdenken en analyseren waren zo onbewust ingesleten dat ik het als normaal was gaan zien.
Ik heb niet altijd slecht geslapen. Het is iets wat er in de loop der jaren langzaam is ingeslopen. Hoe ouder ik werd, hoe meer ik overal over begon na te denken. En hoe meer ik nadacht, hoe erger mijn slaapproblemen werden.
Herken jij dit ook?
Lees ook: waarom voel ik me altijd zo opgejaagd?
Alles overdenken
Ben jij iemand die alles overdenkt?
“Zal ik het wel goed gedaan hebben? Ik hoop dat ik niet verkeerd ben overgekomen. Hoe zou ik dat het beste kunnen aanpakken?”
Als je voortdurend aan jezelf twijfelt en alles analyseert voordat je iets doet, is de kans groot dat je altijd aanstaat. Je brein is namelijk continu bezig om in te schatten wat veilig is en wat risico’s met zich meebrengt.
Altijd aanstaan en snel schrikken
Er wordt een deur hard dichtgegooid. Iemand schreeuwt of legt onverwacht een hand op je schouder. Je schrikt je een ongeluk.
Diegene lacht misschien en zegt: “Slecht geweten?”
Wanneer je altijd aanstaat en voortdurend in gedachten verzonken bent, ben je ongemerkt continu alert. Als er dan plotseling een hard geluid klinkt of iemand je onverwacht aanraakt, reageert je lichaam direct. Het is alsof iemand je abrupt uit een diepe droom wakker schudt.
Drukke plekken kosten veel energie
Je kent het vast. Je komt thuis van een verjaardag, een borrel op je werk of een andere sociale gelegenheid waar veel onbekende mensen waren. Uitgeblust plof je op de bank en denk je: Pffff… ik ben helemaal kapot.
Vaak heb je een dag of soms zelfs meerdere dagen nodig om weer op te laden.
Je hebt het misschien niet eens in de gaten, maar tijdens zulke momenten sta je voortdurend ‘aan’. Je bent alert op jezelf én op anderen. Je hebt het gevoel dat iedereen naar je kijkt en beoordeelt: wat je zegt, hoe je beweegt en hoe je overkomt.
Voortdurend de stemming van anderen aanvoelen
Als je altijd aanstaat, ben je voortdurend gefocust op anderen. Niets lijkt je te ontgaan. Je let niet alleen op jezelf, maar ook op hoe anderen zich gedragen.
Kijken ze boos, vrolijk of geïrriteerd? Hoe klinkt hun stem? Hoe bewegen ze?
Je ziet het vaak meteen als er iets met iemand aan de hand is. Het is een tweede natuur geworden om voortdurend de sfeer en de stemming van anderen aan te voelen.
Moeite met rust nemen
Ergens rustig gaan zitten en niets doen? Dat is niets voor jou.
Je hebt voortdurend het gevoel dat je iets moet doen. Stilzitten voelt ongemakkelijk. Terwijl je op de bank zit, denk je alweer aan alles wat nog moet gebeuren.
“Nee, dat kan niet morgen. Dat moet nu.”
Vraag iemand waarom je zo’n haast hebt, dan kun je daar vaak geen logisch antwoord op geven. Je doet het vooral omdat niets doen onrust geeft.
Altijd voorbereid zijn op wat mis kan gaan
Voorbereid zijn op het onbekende voelt voor jou als een vorm van veiligheid. Je wilt alles het liefst tot in detail weten, alsof je je voorbereidt op een belangrijk examen.
Er mag niets misgaan.
Je zoekt alles uitgebreid uit. Niet omdat je vooral benieuwd bent naar wat goed kan gaan, maar omdat je voorbereid wilt zijn op alles wat verkeerd zou kunnen lopen.
Voorbereiding geeft je een gevoel van controle. Je weet wat je kunt verwachten en daardoor voelt het veiliger. Pas als alles duidelijk is, kun je enigszins ontspannen.
Herken je meerdere signalen uit dit hoofdstuk? Dan is de kans groot dat je zenuwstelsel voortdurend in een staat van alertheid verkeert. Dat betekent niet dat er iets mis met je is. Het betekent vooral dat je lichaam ooit heeft geleerd dat het altijd voorbereid moest zijn op gevaar.
Waarom sta je altijd aan?
Ga eens terug naar vroeger, naar je jeugd. Hoe vaak moest je toen niet voortdurend opletten wat je zei? Wat je deed? Hoe vaak liep je niet op je tenen?
Ik deed precies hetzelfde. Een deur die hard werd dichtgegooid, een zucht of een bepaalde blik gaf mij al genoeg informatie over wat me mogelijk te wachten stond. En meteen begon ik na te denken.
“Hoe voorkom ik dat?”
Ik werd ontzettend alert op de stemming van mijn stiefmoeder. Ik leerde overal op te letten en voortdurend te zoeken naar signalen van gevaar.
Misschien herken jij dit ook uit je eigen jeugd. Als kind gaf dat je een gevoel van veiligheid. Door de sfeer goed aan te voelen, probeerde je conflicten, kritiek of straf te voorkomen.
Maar nu?
Nu ben je volwassen en is de oorspronkelijke dreiging uit je jeugd misschien al lang voorbij. Dat weet je verstand ook wel. Alleen is je lichaam daar nog niet helemaal van overtuigd.
Voor je zenuwstelsel voelt het nog steeds alsof er ieder moment gevaar kan ontstaan. Daarom blijft het onbewust je omgeving scannen op signalen van onveiligheid. Niet omdat je dat wilt, maar omdat je lichaam dat vroeger heeft geleerd.
Zolang je lichaam er niet van overtuigd is dat de dreiging echt voorbij is, blijf je altijd aanstaan.
Lees ook: Wat een opvoeding door een narcist echt met je doet
Altijd aanstaan? Hoe een narcistische opvoeding daarvoor zorgt
Ik heb het al in meerdere blogs behandeld: een narcistische opvoeding kan een belangrijke reden zijn waarom je altijd aanstaat.
Onvoorspelbaarheid
Kijk alleen al naar de onvoorspelbaarheid van je narcistische ouder(s). Je wist nooit in wat voor stemming ze waren. Er dreigde altijd gevaar, in de vorm van kritiek, straf of mishandeling. Het enige wat je als kind wilde, was veilig blijven.
Maar daarvoor moest je wel weten in wat voor bui je ouders waren, zodat je je daarop kon aanpassen. Als je enig idee had van wat er zou kunnen gebeuren, gaf dat een klein gevoel van zekerheid.
Kritiek
Wat je ook deed, het was nooit goed. En kritiek werd vaak gevolgd door… vul zelf maar in.
Hoe kon je als kind zoveel mogelijk kritiek voorkomen? Dat hing sterk af van de stemming van je ouders. Waren ze goedgehumeurd, dan kon je iets meer ontspannen. Waren ze geïrriteerd, dan liep je juist extra op je tenen.
Je belangrijkste doel was kritiek vermijden. En dat betekende: voortdurend opletten.
Lees ook: Waarom voel ik me nooit goed genoeg?
Emotionele onveiligheid
In een narcistische omgeving voelt niets echt veilig. Je liep voortdurend op je tenen en paste je steeds aan de stemming van je ouders aan.
Jouw gevoelens waren lastig, ongewenst of overdreven. Dus hield je ze voor jezelf.
“Oppassen,” dacht je. “Ik mag niet laten zien dat ik bang, boos of verdrietig ben.”
Je was voortdurend bezig jezelf te onderdrukken om problemen te voorkomen.
Altijd conflicten proberen te voorkomen
Conflict was je grootste angst. Alles draaide om het voorkomen ervan. Uiteindelijk kreeg jij toch altijd de schuld en je wist hoe lang de nasleep kon duren.
Misschien bood je zelfs je excuses al aan voordat er één woord was gezegd. Alleen die ene blik was soms al genoeg om te weten dat er iets mis was.
Voortdurend de sfeer scannen
Ontspannen was er eigenlijk nooit bij. Je omgeving voelde kritisch, koud en gespannen. Het enige wat je wilde, was veilig blijven.
De hoop op erkenning of een sprankje liefde had je misschien allang opgegeven. Daarom scande je voortdurend de sfeer. Er ging bijna geen moment voorbij waarop je niet probeerde in te schatten hoe de stemming was.
Want wat er ook gebeurde… het kon altijd nog erger worden.
Je stond vroeger niet altijd aan omdat je dat wilde.
Je stond altijd aan omdat je geen andere keuze had.
Je staat niet altijd aan omdat je raar of anders bent. Je staat altijd aan omdat je lichaam ooit heeft geleerd dat alert zijn noodzakelijk was om veilig te blijven. Wat vroeger nodig was om veilig te blijven, is nu een gewoonte geworden.
Welke gevolgen heeft altijd aanstaan?
Dat altijd aanstaan grote gevolgen heeft voor je verdere leven, weet je inmiddels waarschijnlijk wel. Toch zet ik de belangrijkste gevolgen nog eens voor je op een rij.
Vermoeidheid
Je voelt je voortdurend moe. Hoeveel je ook slaapt of uitrust, je voelt je zelden echt fit of energiek.
Slaapproblemen
Ik dacht jarenlang dat ik gewoon een slechte slaper was. Pas veel later ontdekte ik dat de echte oorzaak mijn zenuwstelsel was dat nooit had geleerd dat het veilig was.
Misschien heb jij ook al jarenlang slaapproblemen.
- Moeite met inslapen.
- Moeite met doorslapen.
- Regelmatig wakker worden.
- Terugkerende nachtmerries.
Wanneer je altijd aanstaat, krijgt je lichaam nauwelijks de kans om echt tot rust te komen. Goed slapen wordt daardoor steeds moeilijker.
Lees ook: Waarom slaap ik zo slecht?
Piekeren
Piekeren gebeurt vaak ’s nachts, maar ook overdag op de momenten dat het stil wordt en je even niets hoeft te doen.
Misschien is dat ook wel de reden waarom je niet graag stilzit. Zodra het rustig wordt, begint je hoofd overuren te maken.
Lees ook: Negatieve gedachten
Lichamelijke spanning
Altijd aanstaan zorgt niet alleen voor mentale, maar ook voor lichamelijke klachten.
Denk bijvoorbeeld aan:
- hoofdpijn;
- onverklaarbare buikpijn;
- misselijkheid;
- weinig eetlust;
- stijve en gespannen spieren.
Je lichaam staat voortdurend onder spanning en dat merk je uiteindelijk op allerlei manieren.
Weinig energie
Omdat je slecht slaapt, veel piekert en vaak lichamelijke spanningen ervaart, houd je nog maar weinig energie over.
Zelfs kleine dagelijkse taken kunnen daardoor al veel van je vragen.
Moeite met genieten
Wanneer je altijd aanstaat, is je hoofd voortdurend bezig met wat er allemaal mis kan gaan.
Daardoor verschuift je aandacht automatisch naar het negatieve. De leuke en mooie dingen om je heen vallen nauwelijks nog op. In je achterhoofd zit altijd het gevoel dat er ergens wel een addertje onder het gras zit.
Moeilijke relaties
Relaties kunnen lastig zijn wanneer je altijd aanstaat.
Aan de ene kant vind je het moeilijk om anderen echt te vertrouwen. “Wat willen ze van me?”
Aan de andere kant ben je juist bang om iemand kwijt te raken. Daardoor ben je vaak niet helemaal aanwezig in het contact.
Anderen kunnen je daardoor als afstandelijk of gesloten ervaren. Niet omdat je dat wilt, maar omdat je voortdurend bezig bent met veiligheid in plaats van verbinding.
Lees ook: Waarom durf ik mezelf niet te zijn?
Misschien herken je veel van deze gevolgen bij jezelf. Toch is er één vraag die misschien nog belangrijker is: waarom voelt ontspannen eigenlijk zo moeilijk als je altijd aanstaat?
Hoe leer je weer uit te staan als je altijd aanstaat?
Zomaar even een knop omzetten zou natuurlijk geweldig zijn. Helaas zijn wij mensen geen machines met aan- en uitknoppen. Al zou dat in sommige gevallen best handig zijn. 😉
Gelukkig zijn er wel dingen die je zelf kunt doen. Er is ooit een psycholoog geweest die tegen mij zei:
“Je speelt zelf een belangrijke rol in je eigen herstel.“
En als ik terugkijk op alles wat ik heb gedaan om mezelf weer wat meer ‘uit’ te zetten, dan kan ik alleen maar zeggen dat hij gelijk had.
Daarom wil ik graag een aantal dingen met je delen die mij enorm hebben geholpen om minder altijd aan te staan.
Bedenk dit altijd
Je hoeft jezelf niet te fixen. Je zenuwstelsel heeft vooral nieuwe ervaringen nodig waaruit blijkt dat je vandaag wél veilig bent.
Bewustwording
Alles begint met bewustwording.
Ik heb jarenlang met vage klachten rondgelopen die ik probeerde op te lossen met allerlei middeltjes, zoals supplementen en zelfs alcohol. Zonder resultaat.
Ik zie dat achteraf vooral als symptoombestrijding. Alleen proberen de klachten te onderdrukken met middelen of afleiding hielp mij uiteindelijk niet om de onderliggende oorzaak te begrijpen.
Wat echt helpt, is begrijpen waarom je altijd aanstaat.
Stel jezelf daarom eens de volgende vragen:
- Waarom wil ik altijd alles van tevoren weten?
- Waarom voel ik me verantwoordelijk voor anderen?
- Waarom ben ik bang voor conflicten?
- Waarom vind ik het moeilijk om nee te zeggen?
- Waarom vermijd ik mensen?
- Waarom heb ik altijd het gevoel dat ik bezig moet blijven?
Dit zijn vaak signalen dat er iets onder de oppervlakte speelt.
Neem je eigen gedrag eens onder de loep en ga terug naar je jeugd.
Wat deed je als kind om jezelf veilig te houden?
En hoeveel van dat gedrag doe je als volwassene nog steeds?
Daar liggen vaak de antwoorden.
Je lichaam geeft vaak als eerste aan dat er iets gebeurt.
Voel je spanning? Angst? Frustratie?
Sta dan eens stil en vraag jezelf af:
“Waarom voel ik me zo?”
“Waar denk ik op dit moment aan?”
“Waar doet dit gevoel me aan denken?”
Leer naar je lichaam te luisteren. Het geeft vaak eerder signalen af dan je hoofd.
Bijvoorbeeld:
- Spanning op je borst.
- Een verhoogde hartslag.
- Zweten.
- Een licht gevoel in je hoofd.
Mijn stappenplan ziet er ongeveer zo uit:
Spanning voelen → herkennen → onderzoeken → de link leggen met vroeger → bewustwording.
Altijd aanstaan: Inzicht krijgen waarom
Na bewustwording volgt inzicht.
Je gaat jezelf vragen stellen zoals:
“Waarom doe ik eigenlijk wat ik doe?”
“Waar ben ik bang voor?”
“Wat deed ik als kind wanneer ik me zo voelde?”
Langzaam begin je patronen te herkennen.
Met dat inzicht kun je andere keuzes gaan maken.
Vraag jezelf bijvoorbeeld eens af:
“Doe ik dit omdat ik het echt wil?”
of
“Doe ik dit uit angst voor conflict of afwijzing?”
En misschien nog wel een belangrijkere vraag:
“Wat zou er gebeuren als ik vandaag voor mezelf zou kiezen? Zou ik dan echt iedereen kwijtraken?”
Naarmate je meer inzicht krijgt, ga je steeds beter begrijpen waarom je altijd aanstaat. Waarom je voortdurend alert bent, alles overdenkt en jezelf steeds aanpast.
Je gaat zien dat veel van dat gedrag zijn oorsprong heeft in je jeugd.
Zelf ben ik daarom boeken gaan lezen over kindertrauma en complexe PTSS.
Een boek dat mij enorm heeft geholpen is The Body Keeps the Score van Bessel van der Kolk.
officiële website van Bessel van der Kolk.
Verandering
Verandering begint met bewustwording.
Je merkt wanneer je altijd aanstaat en begrijpt steeds beter waarom.
Maar alleen inzicht is niet genoeg.
Je klachten verdwijnen niet doordat je begrijpt waar ze vandaan komen.
Ze worden pas minder wanneer je lichaam — je zenuwstelsel — weer gaat ervaren dat het veilig is.
Daarom werken affirmaties of positief denken voor veel mensen maar beperkt.
Je kunt honderd keer tegen jezelf zeggen:
“Ik ben veilig.”
Maar zolang je lichaam dat niet gelooft, verandert er weinig.
Je blijft de spanning voelen.
Je zenuwstelsel reageert niet alleen op woorden, maar heeft ook nieuwe ervaringen nodig.
Veel van wat je in deze blog leest, sluit aan bij wat de polyvagaaltheorie beschrijft: een zenuwstelsel dat onbewust blijft reageren alsof er nog steeds gevaar is.
Lees hier meer over de polyvagaal theorie en de invloed van je zenuwstelsel.
Echte, blijvende verandering ontstaat wanneer je stap voor stap juist datgene gaat doen waar je normaal voor wegloopt.
Ik vind deze uitspraak nog steeds mooi:
“Door je demonen in de ogen te kijken, ontdek je dat ze minder gevaarlijk zijn dan je dacht.”
In de praktijk betekent dat dat je in kleine stapjes juist die dingen gaat doen waar je buikpijn van krijgt of waar je normaal wakker van ligt.
Bijvoorbeeld:
- Zeg eens nee zonder uitleg te geven.
- Verzet een afspraak zonder je uitgebreid te verontschuldigen.
- Geef een keer je echte mening.
- Geef jezelf toestemming om iets niet te hoeven.
- Leer eerst te voelen voordat je gaat analyseren.
Maar bovenal…
Accepteer dat dit tijd kost.
Gedrag dat je je hele leven hebt gebruikt om jezelf veilig te houden, verander je niet van de ene op de andere dag.
Je lichaam moet opnieuw leren vertrouwen.
En dat kan alleen met kleine stapjes.
Dat is helemaal oké.
Want kleine stapjes zorgen uiteindelijk voor de grootste en meest blijvende verandering.
Altijd aanstaan hoeft niet meer
Sta jij altijd aan? Heb je voortdurend het gevoel alsof je op je tenen moet lopen? Pas je op wat je zegt omdat je bang bent om iemand te verliezen? Lig je nog steeds nachtenlang wakker en ben je voortdurend moe?
Ik heb in precies hetzelfde schuitje gezeten. Ik dacht jarenlang dat dit gewoon was wie ik was. Dat ik nu eenmaal iemand was die veel nadacht.
Deels klopt dat ook. Ik ben van nature iemand die graag nadenkt. Maar voor een groot deel bleek het aangeleerd gedrag te zijn.
Toen ik daar eenmaal achter kwam, veranderde alles.
Waar ik vroeger vooral reageerde vanuit oude patronen die in mijn jeugd waren ontstaan, heb ik die regie stap voor stap weer teruggenomen.
En dat kun jij ook.
Stel je eens voor dat je:
- Meer rust in je hoofd ervaart.
- Meer energie hebt.
- Beter slaapt.
- Je gezonder en fitter voelt.
- Meer verbinding met anderen ervaart.
Dat is geen onrealistische droom.
Het kost tijd en inzet, maar het is absoluut mogelijk.
Je hoeft dus niet je hele leven altijd aan te staan. Je lichaam kan opnieuw leren dat het veilig is, zodat je stap voor stap weer echt kunt ontspannen.
Ik heb daarvoor een coachingstraject ontwikkeld van acht sessies, dat je zowel online als offline kunt volgen.
Omdat het momenteel een pilottraject is, kun je deelnemen voor de helft van de normale prijs.
Klik hier om je aan te melden.
Twijfel je nog?
Dat is helemaal oké.
Daarom bied ik ook een gratis kennismakingsgesprek van 30 minuten aan. Geen verplichtingen. Geen verkooppraatjes. Gewoon samen kijken of we een goede match zijn.
Veelgestelde vragen
1. Wat betekent altijd aanstaan?
Altijd aanstaan betekent dat je lichaam en hoofd voortdurend alert zijn. Je voelt je opgejaagd, piekert veel en je kunt moeilijk ontspannen, zelfs wanneer daar eigenlijk alle gelegenheid voor is. (vakanties bijv.)
2. Waardoor sta ik altijd aan?
Vaak ontstaat dit doordat je zenuwstelsel jarenlang heeft geleerd dat het alert moet blijven. Een narcistische of emotioneel onveilige opvoeding kan ervoor zorgen dat je voortdurend de omgeving blijft scannen op gevaar, ook als dat gevaar er allang niet meer is.
3. Is altijd aanstaan hetzelfde als stress?
Nee. Stress is meestal een tijdelijke reactie op een moeilijke situatie. Altijd aanstaan kan een langdurig patroon zijn waarbij je lichaam en zenuwstelsel voortdurend alert blijven, ook wanneer er geen directe aanleiding lijkt te zijn.
4. Kan een narcistische opvoeding ervoor zorgen dat je altijd aanstaat?
Ja. Wanneer je als kind voortdurend moest opletten wat je zei of deed, leerde je lichaam dat alert zijn noodzakelijk was om veilig te blijven. Dat patroon kan zich jarenlang voortzetten, ook op volwassen leeftijd.
5. Waarom kan ik niet ontspannen?
Wanneer je altijd aanstaat, heeft je zenuwstelsel moeite om over te schakelen naar ontspanning. Je hoofd blijft actief, je lichaam blijft spanning vasthouden en daardoor voelt rust soms zelfs ongemakkelijk.
6. Hoe kom ik van altijd aanstaan af?
De eerste stap is bewustwording. Door te begrijpen waarom je altijd alert bent en stap voor stap nieuwe, veilige ervaringen op te doen, kan je zenuwstelsel leren dat het niet langer voortdurend op scherp hoeft te staan. Dat kost tijd, maar het is wel degelijk mogelijk.
7. Gaat altijd aanstaan vanzelf over?
Meestal niet. Het is vaak een patroon dat jarenlang is opgebouwd. Met inzicht, oefening en de juiste begeleiding kun je wel leren om meer rust te ervaren en minder voortdurend alert te zijn.
8. Wanneer is het verstandig om hulp te zoeken?
Wanneer je merkt dat je voortdurend moe bent, slecht slaapt, blijft piekeren of steeds minder kunt genieten van het leven, kan professionele begeleiding helpen om de onderliggende oorzaak aan te pakken.
