Waarom voel ik me leeg als man? Je bent niet de enige die dit ’s avonds googelt.
Waarom voel ik me leeg als man terwijl ik objectief gezien alles heb? Die vraag bleef maar komen.
Veel mannen vragen zich af: waarom voel ik me leeg als man terwijl er uiterlijk niets mis lijkt?
Opgroeien met een narcistische ouder kan een leegte achterlaten die je lange tijd niet kunt benoemen.
In dit artikel:
- Waarom mannen zich leeg voelen na een narcistische opvoeding
- Ik voelde me ook leeg als man
- Je mocht je niet zo voelen
- Je leerde vroeg dat jouw gevoel er niet toe deed
- Je leerde anderen beter aan te voelen dan jezelf
- De maskers die mannen na een narcistische opvoeding dragen
- Waarom je over deze leegte nauwelijks praat
- Waarom mannen deze leegte proberen te verdoven
- Je bent niet kapot
- Waarom voel ik me leeg als man in relaties?
⏱ Leestijd: ongeveer 8 minuten
Waarom voel ik me leeg als man — die vraag heeft een antwoord
Je staat onder de douche. Het gaat goed. Objectief gezien gaat het gewoon goed.
Terwijl het water over je hoofd stroomt, komen de gedachten: ik heb een goedbetaalde baan. Een fatsoenlijk huis. Ik ben gezond. Niemand die over mij klaagt. Ik mag zelf niet klagen…
En toch voelt er van binnen iets leeg. Je voelt je niet echt gelukkig. En toch ontbreekt er iets. Je kunt alleen moeilijk uitleggen wat. Geen blijdschap of dankbaarheid voor wat je hebt. Gewoon een soort stilte van binnen — alsof er iemand het geluid heeft uitgezet. Je kijkt naar je eigen handen en denkt: wat is er mis met mij? Veel mannen omschrijven het alsof ze niets meer voelen. Alsof ze emotioneel afgestompt zijn geraakt.
Dat gevoel van leegte en gemis zat er al vroeg in — alleen had je toen nog geen woorden voor wat er ontbrak.
Ik voelde me ook leeg als man
Dat ik me leeg voelde als man was geen toeval. Er kwam een moment dat ik steeds meer terug begon te kijken op mijn leven. De jaren waren voorbijgevlogen alsof het niks was, en hoe ouder ik werd, hoe sneller de tijd voorbij leek te gaan.
Op zich ging het wel goed met me. Ik had een baan, een fatsoenlijk dak boven mijn hoofd, gezond en ik hoefde niet maandelijks iedere stuiver om te draaien. Toch was ik niet echt gelukkig. Materialistisch gezien had ik alles, maar op emotioneel vlak voelde ik me afgestompt en vlak. Ik voelde me leeg. Alsof mijn lichaam wel functioneerde maar hol was vanbinnen.
Dat ik me zo leeg voelde was geen toeval. Toen ik terugkeek op mijn verleden, begon ik steeds beter te begrijpen dat mijn opvoeding en wat ik had meegemaakt een belangrijke rol speelden in hoe leeg ik me voelde. Ik was als kind opgegroeid in een omgeving die zeer kritisch was, voorwaardelijk en waar ik nooit oprechte liefde heb mogen ervaren.
Waarom mannen zich leeg voelen na een narcistische opvoeding
Mannen die narcistisch zijn opgevoed herkennen deze leegte. Ze leven hun leven. Ze hebben fatsoenlijke banen en leiden voor de buitenwereld een ogenschijnlijk gelukkig bestaan. Een gezin, een mooi huis, een goedbetaalde baan. Maar wat de buitenwereld nooit ziet: van binnen ervaren ze niet altijd het geluk waarvan anderen denken dat het er is.
Veel mannen beschrijven een aanhoudend gevoel van leegte dat ze op allerlei manieren proberen op te vullen. Het voelt als een soort gemis. Een verlangen naar iets wat ze nooit hebben kunnen ervaren. Vaak hebben ze van alles geprobeerd om die leegte op te vullen of te onderdrukken. Maar niets nam het weg. Het gevoel bleef. En naarmate ze ouder werden, leek het eerder sterker te worden dan te verdwijnen. Het wilde gezien worden – aandacht voor wat het nooit van je had gekregen.
Je mocht je niet zo voelen
Je schaamde je ervoor. Want je had het toch goed? Wat had je te klagen? Om jezelf eraan te herinneren vergeleek je jezelf vaak met anderen die het minder hadden: ernstig ziek, of woonachtig in een land waar zelfs hun leven niet zeker was. ‘Nee,’ zei je dan. ‘Dit mag ik niet voelen.’ Dus stopte je het weg. Het mocht er niet zijn.
Maar je bleef je leeg voelen van binnen. Hoe meer je probeerde dat gevoel weg te stoppen, hoe meer het zich soms opdrong.
Je leerde vroeg dat jouw gevoel er niet toe deed
Het is niet vreemd dat je die gevoelens probeert weg te stoppen. Je hebt waarschijnlijk geleerd dat jouw gevoelens niet belangrijk waren. Sterker nog: ze werden als vervelend beschouwd en genegeerd. Maar ook bespot. Hoe vaak heb je niet gehoord dat je je aanstelt? Of werd je uitgelachen met bespottelijke opmerkingen?
Een compliment zat er nooit in, hoe hard je ook je best deed. Alles draaide om presteren, jezelf wegcijferen voor anderen. Anders was je egoïstisch. Je leerde hard voor jezelf te zijn en zacht en begripvol voor anderen. Zo leerde je jezelf klein te houden – niet in de hoop op erkenning, maar om jezelf veilig te stellen. Voor emotionele straf.
Door dit heel je leven al te doen, weet je niet beter. Je leerde dat anderen vaak voorgingen en dat er weinig ruimte was voor wat jij nodig had. Jij bent niet belangrijk. Zo leerde je te leven voor een ander, volgens het boekje – zoals dingen nu eenmaal horen, volgens de normen en waarden van anderen. Niet van jezelf.
Maar weet je nog wel wat jij wilt? Misschien heb je je eigen gevoelens en verlangens zo lang naar de achtergrond geschoven dat je op een gegeven moment nauwelijks meer weet wat jij zelf wilt. Elk dingetje dat je voor jezelf zou doen – hoe klein ook – veroorzaakt al direct dat schuldgevoel: ‘Ik ben egoïstisch als ik dat voor mezelf doe.‘ Herkenbaar?
Je leerde anderen beter aan te voelen dan jezelf
Door je verleden heb je als kind een chronische alertheid ontwikkeld: ‘Wat heeft pa/ma nodig?’ Je was voortdurend op hen gefocust. In welke bui waren ze? Keken ze boos of geïrriteerd? Dan wist je: ‘Ik moet oppassen.’ Je liep continu op je tenen, voorbereid op het ergste. De sfeer thuis kon zo omslaan – en dan was alles weer jouw schuld, zoals altijd.
Je liet alleen de emoties zien die van je verwacht werden. Als je ouders chagrijnig waren, mocht je niet vrolijk zijn, niet lachen, geen plezier maken. Voelde je verdriet, dan werd dat weggewuifd als aanstellerij. Maar was het andersom, dan moest jij in de bres springen om het goed te maken. Dat was jouw verantwoordelijkheid – niet alleen voor je ouders, maar voor iedereen om je heen. En later werd dat normaal voor je.
Je voelde anderen altijd feilloos aan, maar jezelf nauwelijks. Daar had je geen tijd voor. Eerst die ander, dan ik pas.Wat je misschien ziet als een karaktereigenschap — altijd anderen aanvoelen — kan ook een patroon zijn dat ooit nodig was om je veilig te houden. Je voelt je zo leeg van binnen omdat je jezelf nooit de ruimte hebt gegeven. Van jezelf.
De maskers die mannen na een narcistische opvoeding dragen

Door de onveilige thuissituatie ontwikkelde je verschillende manieren om jezelf zo goed mogelijk te beschermen.Te voorkomen dat je gestraft, mishandeld, vernederd of uitgescholden werd. Voor iedere onveilige situatie had jij wel een techniek. ‘Wat moet ik nu wegstoppen?’ ‘Wat moet ik nu juist wel of niet doen?’ ‘Hoe moet ik me gedragen om te voorkomen dat…?’
Je leerde jezelf verschillende rollen aan, alsof je in een film speelde. Het was aanpassen of incasseren. Die rollen vertaalden zich naar gedrag, patronen, maskers. Je had er meerdere, die je op verschillende momenten in kon zetten.
De harde jongen. De harde jongen kwam in actie als je naar de tandarts moest. Je kent die zin vast nog wel: ‘Even flink zijn.’ Of, toen je konijn overleed: ‘Stel je niet zo aan, het was maar een konijn.’ Zo kon je leren dat je gevoelens verbergen en je hard opstellen veiliger voelde.
De presteerder. Je leerde dat als je goede cijfers haalde, de beste was in een team, of de auto van je vader had gewassen, je geprezen werd. Presteren kon je soms erkenning opleveren of in ieder geval tijdelijk minder kritiek. Want dan was je het goede kind.
De redder. Die kwam in beeld wanneer je ouders ziek waren en jij de zorg op je nam. Je deed het huishouden, kookte, zorgde. Maar ook daarbuiten voelde je je verantwoordelijk voor hun welzijn. Je dacht: als ik altijd voor ze klaarsta, word ik gezien. Die rol nam je mee naar buiten – niet om de wereld een betere plek te maken, maar om de erkenning te krijgen die je nooit hebt gehad.
De leegte die je nog steeds voelt in relaties is afkomstig van die maskers – de rollen die je denkt te moeten blijven spelen. ‘Ik moet er altijd voor die ander zijn.’ ‘Ik mag nooit aan mezelf denken.‘ Maar ook: ‘Ik moet als man altijd sterk zijn.’ ‘Het voorbeeld geven.’ ‘Stoer en mannelijk zijn, anders ben ik zwak.’
Zo cijfer je jezelf in iedere relatie weg, alsof jij de mindere bent. Je speelt een rol met dat masker op. Maar het is een rol afkomstig van een oud script, een oude film. En achter dat masker, die rol, weet je niet meer wie je werkelijk bent.
Waarom je als man over deze leegte nauwelijks praat
Als ik dat in één woord zou moeten beschrijven: schaamte. Misschien heb je geleerd dat emoties iets waren waar een man niet over hoorde te praten. Dat mannen nooit huilen. Dat je altijd sterk moet zijn. Nooit mag klagen. Dat jezelf wegcijferen normaal is.
Het moment dat je wél een van die dingen doet, word je overvallen door schaamte. Dan komt de twijfel: ‘Stelde ik me aan?’ ‘Zo erg was het toch niet?’ Die twijfel zorgt ervoor dat je maar in rondjes blijft draaien.
Je denkt: ‘Ik ga alles nog meer wegstoppen.’ Omdat je geen schaamte wil voelen, ga je ontwijken. Je onderneemt niets meer waarbij je het risico loopt emotioneel betrokken te raken. Dit heeft een enorme invloed op je relaties met anderen – en uiteindelijk ook met jezelf. Juist dat gebrek aan verbinding is een van de hoofdoorzaken van die aanhoudende leegte van binnen. Het is iets wat veel voorkomt bij mannen met een leegte na een narcistische opvoeding.
Waarom veel mannen deze leegte proberen te verdoven
Veel mannen (waaronder ikzelf) proberen deze leegte onbewust te verdoven. Niet uit zwakte, maar omdat ze hun gevoelens hebben geleerd te onderdrukken.
Sommige mannen proberen die leegte te verdoven met alcohol. Anderen door voortdurend bezig te blijven. Werken. Scrollen. Gamen. Porno. Altijd afleiding zoeken zodat ze maar niet stil hoeven te vallen. Zodat ze niet hoeven te voelen.
Want juist in stilte komt dat gevoel omhoog dat jarenlang werd weggestopt.
Even lijkt die verdoving te helpen. Tot het moment dat je weer alleen bent met jezelf. Dan komt die leegte gewoon terug — vaak nog harder dan daarvoor.
Het probleem is niet dat jij raar, zwak of anders bent.
Het probleem is dat je jezelf nooit hebt geleerd hoe het voelt om echt verbonden te zijn met wie je bent.
Die leegte probeert je iets duidelijk te maken

Veel mannen die opgroeiden met een narcistische ouder blijven zich leeg voelen zonder te begrijpen waarom. De leegte die je voelt is geen teken dat je gefaald hebt, al voelt dat vaak wel zo. Je kunt die leegte misschien ook zien als een signaal dat er iets in jezelf al lange tijd weinig ruimte heeft gekregen. Zoals een teken vanuit jezelf dat zegt: ‘hé, ik ben er ook nog. Ik mag er ook zijn. Ik ben ook belangrijk.‘ Die leegte is een signaal van jezelf naar jezelf: je doet jezelf ergens tekort.
Want je echte, authentieke zelf – zonder al die maskers, zonder al die rollen die je heel je leven speelt – die is er nog steeds. Maar je hebt hem weggedrukt omdat je dacht dat die niet goed genoeg was. Die echte zelf bevat alles wat jij vroeger nooit mocht laten zien omdat anderen dat vervelend vonden, ongewenst. Maar juist die delen maakten jou uniek.
Het probleem is niet dat hij er niet meer is. Het probleem is dat je hem zo lang hebt weggedrukt dat je zijn stem niet meer herkent. Je weet niet meer wat je leuk vindt. Wat je rust geeft. Wat je écht wilt – niet wat je hoort te willen, maar wat jij wilt.
Dat begint met een eerlijke vraag: wat mocht jij als kind nooit? Welke dingen stopte je weg omdat ze ongewenst waren? Niet als oefening. Gewoon als begin van iets.
Dat kind is er nog. En het heeft nooit iemand nodig gehad die het uitlegde of repareerde. Het had alleen iemand nodig die zei: ik zie je.
Dat mag jijzelf zijn.
Je bent niet kapot.
Je kunt die leegte misschien ook zien als een signaal dat er iets in jezelf al lange tijd weinig ruimte heeft gekregen.
Herken jij deze leegte?
Je hoeft niet alles alleen uit te zoeken.
In mijn begeleiding werk ik met mannen die zijn opgegroeid met een narcistische ouder en willen begrijpen welke oude patronen hen nog steeds tegenhouden.
Wil je eens rustig kijken of ik iets voor je kan betekenen?



