
Wat begon als een verleden van me afschrijven in een Word-bestand eindigde in een boek dat in de boekhandel kwam. Dit had ik nooit voor mogelijk gehouden toen ik eraan begon….
In totaal ben ik er 2 jaar mee bezig geweest.
Het boek heeft veel ‘oud zeer’ naar boven gehaald, maar ook heel veel heling en inzichten.
Ik hoop dan ook dat iedereen die mijn boek leest er iets uit haalt wat bijdraagt aan zijn of haar eigen herstel.
De proefdruk zoals hij bij de uitgeverij lag.


Voor het eerst in mijn leven een boek in mijn handen dat ik zelf geschreven had. Dat was een heel bijzonder moment.
Hoofdstuk 7. Daar staan al mijn inzichten in beschreven. Al mijn patronen uit mijn verleden werden zichtbaar tijdens het schrijfproces.

Mijn weg van vastzitten naar bevrijding
Als kind groeide ik op in een gezin met een narcistische stiefmoeder en een emotioneel afwezige vader. Ik leerde daardoor al heel snel om mezelf aan te passen, mezelf weg te cijferen en onopvallend te blijven om aan mishandeling te ontsnappen. De sfeer thuis was allesbehalve veilig — koud, afstandelijk en zeer kritisch. Alles wat ik als kind deed om mezelf te beschermen, nam ik onbewust mee naar mijn volwassen leven. Het gevaar van het verleden was er dan niet meer, maar toch gedroeg ik me nog steeds als dat kind van vroeger. Ik hield me klein, bescheiden en op de achtergrond.
Het pleasen van anderen en ze op een voetstuk plaatsen, alsof ik van hen afhankelijk was, beheerste mijn hele leven. Ik durfde nooit te zeggen wat ik echt vond, praatte altijd met iedereen mee en leefde in een constante staat van angst en schaamte, uit vrees dat ze zouden ontdekken wie ik werkelijk was.
Daar heb ik heel mijn leven omheen gebouwd: altijd dezelfde veilige banen en oppervlakkige relaties zonder echte verbinding. Ik voelde me nooit op mijn gemak in het gezelschap van anderen. Ik voelde me bekeken en veroordeeld. Het putte me uit, fysiek en mentaal. Ik leefde niet mijn eigen leven. Ik leefde op een manier waarvan ik dacht dat ik daaraan moest voldoen. Nooit vroeg ik mezelf af wat ik wilde. Mijn wereld draaide uitsluitend om de buitenwereld. Mijn leven was een façade, en ik liet alles gebeuren alsof ik geen keus had — net zoals vroeger.
Toen kwam het moment dat ik het niet meer trok. Ik was doodongelukkig. Ik voelde me alleen en anders dan anderen. Altijd had ik tegen mezelf gezegd: “Dat komt door mijn verleden” en “Ik ben nu eenmaal zo.” Maar dat excuus kon ik nu niet meer gebruiken — dat had ik de afgelopen dertig jaar al gedaan. Ik wilde zo niet meer verder. Ik stelde me het einde van mijn leven voor, het moment dat het te laat zou zijn. Als ik nu niets zou veranderen en geen verantwoordelijkheid zou nemen voor mijn leven, dan zou dat zeker mijn lot zijn.
Ik moest de rol van slachtoffer loslaten en de regie over mijn leven terugpakken. Dat was mijn verantwoordelijkheid. Dat ging mij niet gebeuren. Vanaf dat moment besloot ik mijn hele leven om te gooien. Maar dat betekende ook dat alles wat vertrouwd en veilig was, zou wegvallen: mijn vaste baan met vast inkomen en de mensen met wie ik werkte. Wat zouden mijn vrienden wel niet denken? Mijn familie? Ik liet alles los en ging ervoor. Opgeven was geen optie. Mijn toekomst werd onzeker, maar ik wist ook wat de andere optie was. Ik besloot ervoor te gaan en nooit meer terug te kijken.
Die oude baan die me zekerheid gaf, verdween uiteindelijk. Mijn leven stond op zijn kop, want niet alleen die vertrouwde baan viel weg — het was alsof mijn oude, opgebouwde identiteit wegviel. Ik blikte terug op mijn leven en besefte steeds meer dat de persoon waarmee ik mezelf identificeerde, dat ik dat helemaal niet was. Het was een geconstrueerde versie van mezelf.
Hoe meer ik dat inzag, hoe meer ik begon te ontdekken wie ik werkelijk was. Ik ging mijn hart volgen en durfde steeds meer mezelf te laten zien. Ik stopte met het pleasen van anderen, durfde me meer te tonen voor wie ik was, en in plaats van me te focussen op anderen begon ik meer aandacht aan mezelf te besteden. Wat wilde ík? Is die persoon, baan of situatie goed genoeg voor mij — in plaats van: ben ík wel goed genoeg? Al die verschuiving in hoe ik mezelf zag, en het steeds meer accepteren van wie ik ben, veranderde alles.
Er kwamen nieuwe mensen op mijn pad, nieuwe kansen, maar vooral heel veel nieuwe inzichten die ik nooit voor mogelijk had gehouden. Langzaam maar zeker kreeg ik een leven terug dat gebaseerd was op mijn eigen voorwaarden, in plaats van die van anderen. Naar aanleiding van alles wat er vroeger gebeurd was, besloot ik een boek te schrijven en me toe te wijden aan het helpen van mensen die hetzelfde hebben meegemaakt. Vandaag help ik voornamelijk mannen die een soortgelijk lot hebben ervaren en in hun huidige leven nog steeds daardoor vastlopen, net zoals ik vroeger.
Zelfacceptatie coach
Ik werk direct, eerlijk en zonder omwegen. Ik begeleid mannen niet vanuit theorie, maar vanuit ervaring en verantwoordelijkheid. Ik ben rustig, duidelijk en confronterend waar nodig — altijd met respect en zonder oordeel. Ik help je voelen wat je vermijdt, zien wat je niet durft te erkennen en stappen zetten die je al jaren uitstelt. Geen trucjes. Geen spirituele rookgordijnen. Gewoon echt werk. Vandaag werk ik als zelfacceptatie coach met mannen die zichzelf jarenlang hebben aangepast en daardoor zijn vastgelopen.
Waarom ik dit werk doe
Ik help mannen omdat ik precies weet hoe het voelt om vast te zitten in schaamte, angst en aanpassing. Ik weet hoe het is om jezelf kwijt te zijn, om te leven op automatische piloot en te denken dat dit ‘gewoon is wie je bent’. Ik heb die weg zelf gelopen — en ik weet dat het anders kan. Daarom begeleid ik mannen die hetzelfde dragen als ik vroeger. Niet vanuit afstand, maar vanuit herkenning en ervaring. Als zelfacceptatie coach wil ik mannen helpen die, net als ik vroeger, zichzelf onderweg zijn kwijtgeraakt.
Als je me zou kennen, zou je weten dat ik:
De natuur als therapeut
Was het niet voor Moeder Natuur, dan was ik niet gekomen waar ik nu ben. Zij is dan ook mijn passie en het liefst spendeer ik al mijn vrije tijd in haar gezelschap.
Ik ben dan ook heel graag buiten. Zomer, winter of herfst, het maakt me niets uit. Voor mij is het hele jaar ‘kampeerseizoen’. Daarnaast ben ik graag op de rivieren in Nederland met mijn kano. De Weerribben bij Giethoorn is mijn favoriete gebied bij uitstek.
Je hoeft het niet alleen uit te zoeken
Misschien herken je jezelf in mijn verhaal. Misschien ben je al een tijdje bezig om beter te begrijpen waarom je doet wat je doet, waarom je jezelf zo vaak aanpast en waarom het zo moeilijk kan zijn om echt jezelf te laten zien.
In mijn besloten Facebook community kun je ervaringen delen, vragen stellen en in contact komen met andere mannen die met vergelijkbare vragen en patronen bezig zijn.
