Mijn eigen grenzen: waarom overschrijd ik ze steeds?

Mijn eigen grenzen: waarom overschrijd ik ze steeds? Door Rene / januari 27, 2026 20181102 143111 Veel mannen die zijn opgegroeid met een narcistische ouder merken dat ze hun eigen grenzen regelmatig overschrijden. Ze gaan door terwijl hun lichaam aangeeft dat het genoeg is. Ze zeggen ja terwijl ze eigenlijk nee voelen. Niet omdat ze geen grenzen hebben, maar omdat ze ooit geleerd hebben dat aanpassen, doorgaan en sterk blijven veiliger was. In deze blog ontdek je waarom het zo lastig is je grenzen te bewaken en welke stappen je kunt nemen om ze structureel te respecteren. De paniekaanval als grensbewaker Ik was erg goed bezig. Werkte keihard aan mijn herstel. Ik was er dagelijks mee bezig. Ik wilde mijn leven zo snel mogelijk terugpakken. Alles wat ik door mijn jeugd was kwijtgeraakt, wilde ik alsnog inhalen. Rust voelde daarbij niet als iets noodzakelijks, maar als iets wat me zou vertragen. Ik wou alles goedmaken dat vroeger als gevolg van mijn jeugd van me was afgenomen. En het ging me ook voor 100% lukken. En er was ook een gevoel in me van urgentie, want ik was al 55 jaar. Er was enige haast geboden. Mijn toekomst was mijn drijfveer. Rust was niet mijn prioriteit, dus dat kwam op de 2e plaats. Ik voelde me verder prima, dus ging ik door. Pas later besefte ik dat ik al maanden structureel mijn eigen grenzen aan het overschrijden was, zonder dat ik het zelf doorhad. Maar, achteraf gezien waren er ook genoeg signalen van mijn lichaam dat alles veel te snel ging en dat ik mijn eigen grenzen voorbijging. Maar, ik deed net of ze er niet waren. De vermoeidheid, de korte periodes dat ik even licht duizelig werd, het opgejaagd gevoel, de stress en zorgen over de toekomst, de slapeloze nachten logen er niet om. Maar, ik wilde alles tegelijk aanpakken, en dit ging hartstikke goed toch? Dat hield ik me steeds voor. Totdat op een avond ik net gegeten had en dacht: ‘even op de bank uitbuiken.‘ jim luo xwlzkt0r38k unsplash Photo by Jim Luo on Unsplash Het moment dat de paniekaanval uit het niets kwam Toen gebeurde er plotseling iets wat ik helemaal niet had zien aankomen: Ik werd weer licht in mijn hoofd en ik dacht: ‘ach dat heb ik vaker gehad, dat ik even licht in mijn hoofd word, dat komt omdat ik te snel opsta. Dat gaat zo wel weer over.’ Maar, deze keer werd het van kwaad naar erger. Heel de kamer begon te draaien, en ik werd steeds duizeliger. Mijn hartslag en ademhaling schoten omhoog. Ik viel half over de bank op de grond en ik begon in paniek te raken. ‘Wat gebeurt er met me?’ dacht ik. Ik begon te zweten als een otter en gedachten flitsten door mijn hoofd waarbij ik dacht dat ik een hartaanval kreeg of een beroerte. Ik strompelde terug op de bank, maar ik was nog steeds heel duizelig en erg misselijk. Het voelde alsof ik plots stomdronken was geworden. Helemaal buiten adem dacht ik: ‘Wat moet ik doen? 112 bellen?’ Maar dat was onmogelijk. Ik kon niet staan, laat staan naar mijn telefoon grijpen. Ik heb zo’n uur op de bank gelegen, totaal ontredderd. Ik voelde me zo misselijk dat ik op het punt stond om over te geven. Ik kon niks anders dan me letterlijk over te geven aan mijn lot. Ik was alleen en kon niemand om hulp vragen… Het ergste achter de rug. Of toch niet? Gelukkig zakte het draaierige gevoel na een tijdje en nam ook de misselijkheid af. Maar ik was er nog niet. Iedere poging om op te staan of rechtop te zitten maakte de duizeligheid en de misselijkheid weer erger. Ik heb zeker nog een uur in dezelfde positie gelegen, totdat ik besloot me naar bed te strompelen en proberen te slapen. Het was een onrustige, slapeloze nacht waarbij mijn hartslag nog steeds heel de nacht op hol was en alles nog steeds nadraaide. Om de 2 uur strompelde ik uit bed, nog steeds het gevoel te hebben dronken te zijn, om naar de wc te gaan. De volgende ochtend werd ik wakker met het gevoel alsof ik een enorme kater had. Maar dat was niet van de alcohol. Ik kon het niet bevatten. Wat was er gebeurd? Ik bleek een hele heftige paniekaanval te hebben gehad. Op dat moment voelde het alsof het uit het niets kwam. Totaal onverwacht. Het ging allemaal zo goed Het ging toch zo goed met me? Alles begon steeds meer op zijn plek te vallen, en dan ineens dit? Ik snapte er niks van. Maar toen ik begon terug te kijken voordat dit gebeurde, begon het steeds duidelijker te worden dat dit iets was dat stond te gebeuren. Achteraf zag ik dat mijn lichaam me al maanden signalen gaf die ik niet wilde zien. Het was ook niet iets van de afgelopen dagen, eerder maanden met subtiele waarschuwingen van mijn lichaam dat ik mijn eigen grenzen te buiten ging. Al die kleine momentjes waarin ik even licht in mijn hoofd werd, de vermoeidheid die ik camoufleerde met grote hoeveelheden zwarte koffie en het algehele opgejaagde gevoel in mijn lichaam heb ik genegeerd. De innerlijke drijver, de kracht die me heel mijn leven op de been heeft gehouden na mijn traumatische jeugd, had hierin de regie. En ik had hem al die tijd de regie laten nemen. De innerlijke drijver in mij wist niet wat stoppen was. Hij wou alleen maar door. Het ging allemaal niet snel genoeg, ik wou van alles en het moest allemaal meteen. Dan maar wat later naar bed. ‘Ach, laat die wandeling maar zitten, dat kan ook morgen.’ En even de schouders eronder, kom op! Is wat ik continu tegen mezelf zei. Ik had een missie en die moest voltooid worden. Wat ik deed voor de paniekaanval Nu ik erop terugkijk, waren er al maanden tevoren signalen aanwezig dat ik het rustiger aan moest doen. Vermoeidheid, gevoel van opgejaagdheid, slecht slapen, veel piekeren en nadenken. Dan waren er ook momenten dat ik even licht in mijn hoofd werd, dat na een aantal minuten weer voorbijging. Mijn omgeving merkte het eerder op dan ik en had me al vaak genoeg verteld dat ik wat meer rust moest nemen. Maar, zo eigenwijs dat ik was, zei ik tegen ze, en vooral tegen mezelf, dat het wel meeviel. Het was voor mij niet zo’n probleem, ging vanzelf wel over. Ik moest doorgaan. Het was geen reden om rustiger aan te doen, want daar had ik geen tijd voor. Mijn blik was op vooruitgang, rust nemen zou achteruitgang betekenen. Dus negeerde ik de subtiele tekenen van mijn lichaam dat ik mijn eigen grenzen overschreed. Mijn innerlijke dialoog was streng en hard. Hup, die schouders eronder en niet zeuren. Wat zijn “eigen grenzen” eigenlijk? Achteraf besefte ik dat het probleem niet was dat ik geen grenzen had. Het probleem was dat ik nooit geleerd had dat ik ernaar mocht luisteren. Als kind waren mijn grenzen niet belangrijk. Doorgaan, aanpassen en voldoen waren belangrijker. Dus als volwassen man deed ik precies hetzelfde. Alleen nu was er niemand meer die mij dwong. Ik deed het zelf. Waarom ik mijn grenzen niet leerde voelen Vroeger als kind, onder het bewind van mijn stiefmoeder, bestond mijn leven uit presteren, mezelf bewijzen. Presteren was niet alleen belangrijk voor erkenning. Het gaf me ook een gevoel van veiligheid. Ik vergeleek mezelf heel vaak met mijn oudere broer en stiefzus, die veel beter konden leren dan ik en beter waren op school. Ik wilde dat evenaren, want dan zou ik ook de erkenning krijgen waar ik zo naar op zoek was. Dus ik deed er alles aan om aan alle eisen van thuis te voldoen. Ik mocht niet falen, alleen keihard mijn best blijven doen om goede resultaten te behalen. Dan zouden mijn ouders trots op me zijn en zouden de straffen en mishandelingen me bespaard blijven. Dus ging ik door en cijferde mezelf helemaal weg om te presteren. Hoe ik herkende dat ik structureel over mijn grens ging Ik begon het te merken aan de signalen die mijn lichaam afgeeft. En dat was ook gelijk het lastigst voor me, gezien ik altijd alles van mezelf wegwuif en interpreteer als aanstellerij. Ik zeg dan snel tegen mezelf dat het “maar wat pijntjes zijn” die vanzelf overgaan. Maar mijn lichamelijke signalen van spanning waren er niet voor niets. Al een tijd lang sliep ik heel slecht. Ik lag vaak urenlang wakker, alles overdenkend. Overdag voelde ik me opgejaagd en fluisterde mezelf continu in: ‘nog even dit. En dit moet ook nog vandaag.’ De signalen waren vaak heel subtiel en doordat ik zo gefocust was op presteren, deed ik net of ze niet aanwezig waren. Dan de emoties die ik bijna dagelijks voelde: prikkelbaarheid, leegte, plots gevoel van moeten huilen of mezelf willen afsluiten van de buitenwereld. Ik wou alleen zijn zonder iemand om me heen. Vaak werd ik overspoeld door schaamte na een emotionele episode. “Big boys don’t cry.” Mannen huilen niet. Nee. Dat was een teken van zwakte, ik moest sterk zijn. Achteraf zag ik dat probleem niet was dat mijn lichaam geen signalen gaf. Het probleem was dat ik mezelf had geleerd om die signalen niet serieus te nemen. Mijn paniekaanval als grensbewaker Ik besefte dat die paniekaanval niet mijn vijand was, maar mijn laatste redmiddel om mijn systeem te herstellen. Ik stopte niet, ondanks alles wat ik voelde, en dit was uiteindelijk de prijs die ik ervoor betaalde. Achteraf ben ik die paniekaanval anders gaan zien. Niet alleen als iets verschrikkelijks wat me overkwam, maar ook als een duidelijk signaal dat ik veel te lang over mijn eigen grenzen was gegaan. mijn eigen grenzen Photo by Cristina Gottardi on Unsplash Wat ik anders ben gaan doen Die heftige paniekaanval was voor mij een ‘wake-up call’. Ik voelde dat ik het anders moest gaan doen. Ik besefte dat zo doorgaan een keer heel erg verkeerd zou kunnen aflopen. Stel je voor dat het gebeurd was terwijl ik achter het stuur zat? Daar moest ik niet aan denken… Ik moest leren dat rust nemen geen achteruitgang betekende. Dat stoppen niet hetzelfde was als falen. En dat ik niet eerst volledig uitgeput hoefde te zijn voordat ik mezelf toestemming gaf om te rusten.Terug naar de basis: rust, vertraging, ruimte voor mezelf. In plaats van mijn eigen grenzen proberen te verklaren, leerde ik ze voelen en respecteren. Dat betekende niet alleen maar mijn hoofd volgen, maar bewust gaan luisteren naar wat mijn lichaam me vertelde. Ik stopte met meteen overal een verklaring voor te zoeken en begon me te focussen op reguleren. Dat kostte tijd. Daarvoor was mijn geduld nodig, en dat viel me zwaar. Ik wou nog steeds door, maar zo doorgaan zoals ik deed zou binnen de kortste keren weer hetzelfde betekenen. Ik had geen andere keus; het alternatief wou ik nooit meer meemaken. Wat ik veranderde om mijn grenzen te respecteren • Ik stopte met mezelf te overtuigen dat er niks aan de hand was. Maar nu begon ik te luisteren: waar voel ik onrust en waarom? • Ik begon mijn agenda anders te bekijken. Niet als een bewijs van hoeveel ik kon doen, maar als een plek waarin ook rust en herstel mochten bestaan. • Ik stelde me regelmatig de vraag: “Wat heb ik nu nodig?” En durf ik dat te nemen? Waarom eigen grenzen aangeven spannend blijft De reden waarom ik mijn eigen grenzen overschreed, is omdat ik nog steeds dacht:presteren = erkenning en respect. Presteren betekende voor mij niet alleen erkenning en respect. Het gaf me ook een gevoel van veiligheid. Zolang ik bleef presteren, doorgaan en voldoen, hoefde ik niet stil te staan bij wat ik werkelijk voelde. Ik was nog steeds heel bang voor afwijzing, conflict of falen. Mezelf ‘afremmen’ voelde als het loslaten van oude loyaliteiten. Maar ik besefte steeds meer dat achter die angst iets dieper zat. De vraag was niet alleen: ‘wat als iemand mij afwijst?’ Maar ook: ‘ben ik dan nog veilig? Sta ik er dan alleen voor?’ Dit is geen terugval maar herstel In eerste instantie voelde die paniekaanval als een enorme terugval. Maar achteraf werd het een keerpunt. Ik kon niet langer doen alsof alles goed ging. Mijn oude manier van leven werkte niet meer.Mijn lichaam had ingegrepen waar ik vroeger zou hebben doorgegaan. Voor het eerst begon ik mezelf serieus te nemen. Welke les heb jij hieruit kunnen halen? Wat ga je nu voortaan anders doen na het lezen van deze blog? Je kunt een grens pas respecteren wanneer je jezelf toestaat ernaar te luisteren. Herken je jezelf in dit verhaal? Misschien merk je dat je steeds over je eigen grenzen gaat. Dat je lichaam signalen geeft, maar dat je toch doorgaat. Niet omdat je niet beter weet. Maar omdat je misschien ooit geleerd hebt dat stoppen, rust nemen of aan jezelf denken niet veilig was. Je hoeft daar niet alleen achter te komen. Wil je onderzoeken welke patronen ervoor zorgen dat jij steeds over je eigen grenzen gaat? Plan dan een gratis coachingsessie. 👉 [Plan hier je gratis coachingsessie] **Deze content is gebaseerd op persoonlijke ervaring en is geen therapeutisch advies**

Veel mannen die zijn opgegroeid met een narcistische ouder merken dat ze hun eigen grenzen regelmatig overschrijden. Ze gaan door terwijl hun lichaam aangeeft dat het genoeg is. Ze zeggen ja terwijl ze eigenlijk nee voelen.

Niet omdat ze geen grenzen hebben, maar omdat ze ooit geleerd hebben dat aanpassen, doorgaan en sterk blijven veiliger was.

In deze blog ontdek je waarom het zo lastig is je grenzen te bewaken en welke stappen je kunt nemen om ze structureel te respecteren.

De paniekaanval als grensbewaker

Ik was erg goed bezig. Werkte keihard aan mijn herstel.
Ik was er dagelijks mee bezig.
Ik wilde mijn leven zo snel mogelijk terugpakken.
Alles wat ik door mijn jeugd was kwijtgeraakt, wilde ik alsnog inhalen.
Rust voelde daarbij niet als iets noodzakelijks, maar als iets wat me zou vertragen.
Ik wou alles goedmaken dat vroeger als gevolg van mijn jeugd van me was afgenomen.
En het ging me ook voor 100% lukken.
En er was ook een gevoel in me van urgentie, want ik was al 55 jaar. Er was enige haast geboden. Mijn toekomst was mijn drijfveer. Rust was niet mijn prioriteit, dus dat kwam op de 2e plaats.
Ik voelde me verder prima, dus ging ik door.
Pas later besefte ik dat ik al maanden structureel mijn eigen grenzen aan het overschrijden was, zonder dat ik het zelf doorhad.

Maar, achteraf gezien waren er ook genoeg signalen van mijn lichaam dat alles veel te snel ging en dat ik mijn eigen grenzen voorbijging.
Maar, ik deed net of ze er niet waren.
De vermoeidheid, de korte periodes dat ik even licht duizelig werd, het opgejaagd gevoel, de stress en zorgen over de toekomst, de slapeloze nachten logen er niet om.
Maar, ik wilde alles tegelijk aanpakken, en dit ging hartstikke goed toch?
Dat hield ik me steeds voor.
Totdat op een avond ik net gegeten had en dacht: ‘even op de bank uitbuiken.‘

Het moment dat de paniekaanval uit het niets kwam

Toen gebeurde er plotseling iets wat ik helemaal niet had zien aankomen: Ik werd weer licht in mijn hoofd en ik dacht: ‘ach dat heb ik vaker gehad, dat ik even licht in mijn hoofd word, dat komt omdat ik te snel opsta. Dat gaat zo wel weer over.’

Maar, deze keer werd het van kwaad naar erger. Heel de kamer begon te draaien, en ik werd steeds duizeliger.
Mijn hartslag en ademhaling schoten omhoog.
Ik viel half over de bank op de grond en ik begon in paniek te raken. ‘Wat gebeurt er met me?’ dacht ik.
Ik begon te zweten als een otter en gedachten flitsten door mijn hoofd waarbij ik dacht dat ik een hartaanval kreeg of een beroerte.

Ik strompelde terug op de bank, maar ik was nog steeds heel duizelig en erg misselijk. Het voelde alsof ik plots stomdronken was geworden.
Helemaal buiten adem dacht ik: ‘Wat moet ik doen? 112 bellen?’ Maar dat was onmogelijk. Ik kon niet staan, laat staan naar mijn telefoon grijpen.
Ik heb zo’n uur op de bank gelegen, totaal ontredderd.
Ik voelde me zo misselijk dat ik op het punt stond om over te geven. Ik kon niks anders dan me letterlijk over te geven aan mijn lot.
Ik was alleen en kon niemand om hulp vragen…

Het ergste achter de rug. Of toch niet?

Gelukkig zakte het draaierige gevoel na een tijdje en nam ook de misselijkheid af. Maar ik was er nog niet. Iedere poging om op te staan of rechtop te zitten maakte de duizeligheid en de misselijkheid weer erger.
Ik heb zeker nog een uur in dezelfde positie gelegen, totdat ik besloot me naar bed te strompelen en proberen te slapen.

Het was een onrustige, slapeloze nacht waarbij mijn hartslag nog steeds heel de nacht op hol was en alles nog steeds nadraaide.
Om de 2 uur strompelde ik uit bed, nog steeds het gevoel te hebben dronken te zijn, om naar de wc te gaan.
De volgende ochtend werd ik wakker met het gevoel alsof ik een enorme kater had. Maar dat was niet van de alcohol. Ik kon het niet bevatten.
Wat was er gebeurd?
Ik bleek een hele heftige paniekaanval te hebben gehad. Op dat moment voelde het alsof het uit het niets kwam. Totaal onverwacht.

Het ging allemaal zo goed

Het ging toch zo goed met me? Alles begon steeds meer op zijn plek te vallen, en dan ineens dit? Ik snapte er niks van.
Maar toen ik begon terug te kijken voordat dit gebeurde, begon het steeds duidelijker te worden dat dit iets was dat stond te gebeuren. Achteraf zag ik dat mijn lichaam me al maanden signalen gaf die ik niet wilde zien.
Het was ook niet iets van de afgelopen dagen, eerder maanden met subtiele waarschuwingen van mijn lichaam dat ik mijn eigen grenzen te buiten ging.

Al die kleine momentjes waarin ik even licht in mijn hoofd werd, de vermoeidheid die ik camoufleerde met grote hoeveelheden zwarte koffie en het algehele opgejaagde gevoel in mijn lichaam heb ik genegeerd.
De innerlijke drijver, de kracht die me heel mijn leven op de been heeft gehouden na mijn traumatische jeugd, had hierin de regie.
En ik had hem al die tijd de regie laten nemen.

De innerlijke drijver in mij wist niet wat stoppen was. Hij wou alleen maar door. Het ging allemaal niet snel genoeg, ik wou van alles en het moest allemaal meteen.
Dan maar wat later naar bed. ‘Ach, laat die wandeling maar zitten, dat kan ook morgen.’
En even de schouders eronder, kom op! Is wat ik continu tegen mezelf zei.
Ik had een missie en die moest voltooid worden.

Wat ik deed voor de paniekaanval

Nu ik erop terugkijk, waren er al maanden tevoren signalen aanwezig dat ik het rustiger aan moest doen. Vermoeidheid, gevoel van opgejaagdheid, slecht slapen, veel piekeren en nadenken.
Dan waren er ook momenten dat ik even licht in mijn hoofd werd, dat na een aantal minuten weer voorbijging.
Mijn omgeving merkte het eerder op dan ik en had me al vaak genoeg verteld dat ik wat meer rust moest nemen.

Maar, zo eigenwijs dat ik was, zei ik tegen ze, en vooral tegen mezelf, dat het wel meeviel.
Het was voor mij niet zo’n probleem, ging vanzelf wel over. Ik moest doorgaan. Het was geen reden om rustiger aan te doen, want daar had ik geen tijd voor.
Mijn blik was op vooruitgang, rust nemen zou achteruitgang betekenen.
Dus negeerde ik de subtiele tekenen van mijn lichaam dat ik mijn eigen grenzen overschreed.

Mijn innerlijke dialoog was streng en hard. Hup, die schouders eronder en niet zeuren.

Wat zijn “eigen grenzen” eigenlijk?

Achteraf besefte ik dat het probleem niet was dat ik geen grenzen had. Het probleem was dat ik nooit geleerd had dat ik ernaar mocht luisteren.

Als kind waren mijn grenzen niet belangrijk. Doorgaan, aanpassen en voldoen waren belangrijker.

Dus als volwassen man deed ik precies hetzelfde. Alleen nu was er niemand meer die mij dwong. Ik deed het zelf.

Waarom ik mijn grenzen niet leerde voelen

Vroeger als kind, onder het bewind van mijn stiefmoeder, bestond mijn leven uit presteren, mezelf bewijzen. Presteren was niet alleen belangrijk voor erkenning. Het gaf me ook een gevoel van veiligheid.
Ik vergeleek mezelf heel vaak met mijn oudere broer en stiefzus, die veel beter konden leren dan ik en beter waren op school. Ik wilde dat evenaren, want dan zou ik ook de erkenning krijgen waar ik zo naar op zoek was.
Dus ik deed er alles aan om aan alle eisen van thuis te voldoen.

Ik mocht niet falen, alleen keihard mijn best blijven doen om goede resultaten te behalen. Dan zouden mijn ouders trots op me zijn en zouden de straffen en mishandelingen me bespaard blijven. Dus ging ik door en cijferde mezelf helemaal weg om te presteren.

Hoe ik herkende dat ik structureel over mijn grens ging

Symbolisch beeld van lichaamssignalen die een overschreden grens aangeven

Ik begon het te merken aan de signalen die mijn lichaam afgeeft. En dat was ook gelijk het lastigst voor me, gezien ik altijd alles van mezelf wegwuif en interpreteer als aanstellerij. Ik zeg dan snel tegen mezelf dat het “maar wat pijntjes zijn” die vanzelf overgaan.

Maar mijn lichamelijke signalen van spanning waren er niet voor niets. Al een tijd lang sliep ik heel slecht. Ik lag vaak urenlang wakker, alles overdenkend.
Overdag voelde ik me opgejaagd en fluisterde mezelf continu in: ‘nog even dit. En dit moet ook nog vandaag.’
De signalen waren vaak heel subtiel en doordat ik zo gefocust was op presteren, deed ik net of ze niet aanwezig waren.

Dan de emoties die ik bijna dagelijks voelde: prikkelbaarheid, leegte, plots gevoel van moeten huilen of mezelf willen afsluiten van de buitenwereld.
Ik wou alleen zijn zonder iemand om me heen.
Vaak werd ik overspoeld door schaamte na een emotionele episode. “Big boys don’t cry.” Mannen huilen niet.
Nee. Dat was een teken van zwakte, ik moest sterk zijn.

Achteraf zag ik dat probleem niet was dat mijn lichaam geen signalen gaf. Het probleem was dat ik mezelf had geleerd om die signalen niet serieus te nemen.

Mijn paniekaanval als grensbewaker

Ik besefte dat die paniekaanval niet mijn vijand was, maar mijn laatste redmiddel om mijn systeem te herstellen.
Ik stopte niet, ondanks alles wat ik voelde, en dit was uiteindelijk de prijs die ik ervoor betaalde.

Achteraf ben ik die paniekaanval anders gaan zien. Niet alleen als iets verschrikkelijks wat me overkwam, maar ook als een duidelijk signaal dat ik veel te lang over mijn eigen grenzen was gegaan.

Wat ik anders ben gaan doen

Die heftige paniekaanval was voor mij een ‘wake-up call’. Ik voelde dat ik het anders moest gaan doen. Ik besefte dat zo doorgaan een keer heel erg verkeerd zou kunnen aflopen. Stel je voor dat het gebeurd was terwijl ik achter het stuur zat? Daar moest ik niet aan denken…

Ik moest leren dat rust nemen geen achteruitgang betekende.

Dat stoppen niet hetzelfde was als falen.

En dat ik niet eerst volledig uitgeput hoefde te zijn voordat ik mezelf toestemming gaf om te rusten.Terug naar de basis: rust, vertraging, ruimte voor mezelf. In plaats van mijn eigen grenzen proberen te verklaren, leerde ik ze voelen en respecteren.
Dat betekende niet alleen maar mijn hoofd volgen, maar bewust gaan luisteren naar wat mijn lichaam me vertelde.

Ik stopte met meteen overal een verklaring voor te zoeken en begon me te focussen op reguleren. Dat kostte tijd. Daarvoor was mijn geduld nodig, en dat viel me zwaar. Ik wou nog steeds door, maar zo doorgaan zoals ik deed zou binnen de kortste keren weer hetzelfde betekenen.
Ik had geen andere keus; het alternatief wou ik nooit meer meemaken.

Wat ik veranderde om mijn grenzen te respecteren

Symbolisch beeld van ruimte maken voor jezelf en je eigen grenzen respecteren

• Ik stopte met mezelf te overtuigen dat er niks aan de hand was. Maar nu begon ik te luisteren: waar voel ik onrust en waarom?
• Ik begon mijn agenda anders te bekijken. Niet als een bewijs van hoeveel ik kon doen, maar als een plek waarin ook rust en herstel mochten bestaan.
• Ik stelde me regelmatig de vraag: “Wat heb ik nu nodig?” En durf ik dat te nemen?

Waarom eigen grenzen aangeven spannend blijft

De reden waarom ik mijn eigen grenzen overschreed, is omdat ik nog steeds dacht:presteren = erkenning en respect.
Presteren betekende voor mij niet alleen erkenning en respect. Het gaf me ook een gevoel van veiligheid.
Zolang ik bleef presteren, doorgaan en voldoen, hoefde ik niet stil te staan bij wat ik werkelijk voelde.

Ik was nog steeds heel bang voor afwijzing, conflict of falen. Mezelf ‘afremmen’ voelde als het loslaten van oude loyaliteiten.
Maar ik besefte steeds meer dat achter die angst iets dieper zat. De vraag was niet alleen: ‘wat als iemand mij afwijst?’ Maar ook: ‘ben ik dan nog veilig? Sta ik er dan alleen voor?’

Dit is geen terugval maar herstel

In eerste instantie voelde die paniekaanval als een enorme terugval. Maar achteraf werd het een keerpunt.

Ik kon niet langer doen alsof alles goed ging.

Mijn oude manier van leven werkte niet meer.Mijn lichaam had ingegrepen waar ik vroeger zou hebben doorgegaan. Voor het eerst begon ik mezelf serieus te nemen.

Welke les heb jij hieruit kunnen halen? Wat ga je nu voortaan anders doen na het lezen van deze blog?
Je kunt een grens pas respecteren wanneer je jezelf toestaat ernaar te luisteren.

Herken je jezelf in dit verhaal?

Misschien merk je dat je steeds over je eigen grenzen gaat. Dat je lichaam signalen geeft, maar dat je toch doorgaat.

Niet omdat je niet beter weet.

Maar omdat je misschien ooit geleerd hebt dat stoppen, rust nemen of aan jezelf denken niet veilig was.

Je hoeft daar niet alleen achter te komen.

Wil je onderzoeken welke patronen ervoor zorgen dat jij steeds over je eigen grenzen gaat? Plan dan een gratis coachingsessie.

👉 [Plan hier je gratis coachingsessie]

**Deze content is gebaseerd op persoonlijke ervaring en is geen therapeutisch advies**

Laat een reactie achter

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar boven